Creatief met Kanker-post

28 feb

Het eerste jaar na constatering van mijn Borstkanker stond bol van anti-kanker-behandelingen en meerdere uiterlijke veranderingen. Gedurende dat jaar hebben we veel kaarten mogen ontvangen. En dan bedoel ik niet ‘gewoon veel’, zelfs niet ‘heel veel’, maar ‘ontiegelijk veel’ kaarten. Al binnen enkele dagen na de diagnose ontvingen we de eerste kaarten. En dat werden er meer en meer. Na een tijdje stroomden de kaarten door de brievenbus. Er zijn dat jaar meerdere perioden geweest de postbode dagelijks met één of meerdere kaarten voor ons langs kwam. Ik wist dat een kaartje iemand goed kan doen en vind het zelf ook fijn iemand een kaartje te sturen bij verdrietige en gelukkige gebeurtenissen. Maar dat een veelheid aan kaarten je zo’n warm en rijk gevoel kan geven, heeft me behoorlijk overvallen.

Er waren lieverds die heel trouw regelmatig een kaartje stuurde en er kwamen kaartjes van mensen die ik persoonlijk niet kende. Van Toad zijn werk of via een andere weg, heel bijzonder. Toad ontving zijn eigen kaarten. Ik moest eerst goed naar de geadresseerde kijken, voordat ik de post zelf te enthousiast wilde openmaakte. Daarnaast was de kaartenbombardement voor Toad z’n verjaardag onwijs speciaal. De postbode had er een aparte bundel van gemaakt en uiteindelijk maar aangebeld om de post te overhandigen.
De kaartjes die we hebben mogen ontvangen waren zeer divers en soms ook zelfgemaakt. Als ik nu zelf voor iemand een kaartje koop, kom ik regelmatig een kaartje tegen die we zelf hebben mogen ontvangen. Dat doet me elke keer weer glimlachen.

Onze katten vonden alle post ook leuk. Onze kat Kliko beleefde een drukke tijd. Elke keer als hij de postbezorgster aan hoorde komen lopen en de brievenbus klepperde, rende hij naar de voordeur om de post in ontvangst te nemen. Vroeger wilde hij de post nog wel eens met zijn tandjes perforeren, maar gelukkig doet hij dat niet meer. Wel jammer dat hij nooit heeft geleerd post te apporteren. Kat Tosti was vooral blij met een kerstkaart met een muziekje erin. Dat vond hij reuze interessant.

Al snel kwam het idee een lijn in de kamer te hangen om de kaarten aan te hangen. Bij de eerste slinger is nog nagedacht aan welke kant we de voorkant zouden hangen. Maar al snel maakte die keuze niet meer uit. De eerste kaartenslinger kwam aan beide zijden vol te hangen. Gedurende het jaar volgende kaartenslinger 2, 3 en zelfs nummer 4 in onze woonkamer. Daarbij hing een deur en zijkant van de keuken vol met tekeningen. Na mijn beide borstoperaties en gedurende de chemotherapie was het ophangen van de kaartjes goede rek- en strekoefeningen voor me. De kaartenslingers hingen na een tijdje zo vol, dat we voor de grap een keer een schatting hebben gemaakt wat voor kapitaal er bij ons aan het plafond hing. Zeker wanneer we de postzegels daar bij optelden.

Wanneer we bezoek ontvingen was die bij binnenkomst in onze woonkamer soms wel even onder de indruk en stil van alle kaarten die door onze woonkamer slingerde. Gek scherend noemde ik het wel eens ons kanker-basiskamp. Mensen vonden het wel eens raar dat ik hun vaak nog kon vertellen welke kaart van wie was, niet van allemaal, maar wel van veel. Doordat het kaartenaantal geleidelijk groeide was het een goede geheugentest voor me. Is weer eens wat anders dan het ‘boodschappen-spel’ van omroep MAX.

 

In het eerste jaar hebben we slinger voor slinger onze woonkamer gevuld zien worden met leuke, lieve, mooie, grappige, foute, zelfgemaakte kaarten en tekeningen. Ziek en moe van alles wat de kanker-uitdaging met zich mee bracht heb ik uren en uren naar de kaarten en tekeningen gekeken. Af en toe veranderend van plek om weer een andere kaartenslinger te kunnen aanschouwen. Als de moed me even naar mijn foute, gemixte sokken zonk, dan ging ik liggend op de bank kaartje voor kaartje voor kaartje voor kaartje af. En bij elk kaartje groeide de moed weer terug. Moed om door te gaan, moed om door te zetten, moed om positiet te blijven, moed om diep adem te halen, moed om mijn blik omhoog te brengen, moed om mijn schouders naar achteren en borsten 2.0/3.0 in ontwikkeling naar voren te brengen, moed om een lach op mijn gezicht te toveren. Moed om deze kanker-uitdaging te volbrengen. Bijvoorbeeld de dag voor chemokuur 5. Kuur 4 was er behoorlijk in gehakt en ik zag erg op tegen de volgende chemo. Maar door naar al die kaarten te kijken kon ik me echt opladen. Het gaf me moed en kracht door te zetten en er voor te gaan.

Ruim een jaar na ontvangst van het eerste kanker-kaartje waren de meest  en intensiefste behandelingen achter de rug en was de rust bij ons weer een beetje wedergekeerd. En dan komt ook een moment dat je gaat bedenken dat de kaarten weer een keer weg zullen moeten. Niet omdat we ze zat waren, maar om een intensief behandel jaar af te sluiten en weer verder te gaan. Het weghalen van de kaarten was wel een dingetje, ze waren zoveel gaan betekenen. Dit hebben we daarom samen en in etappes gedaan. Elke keer voelde een slinger minder in de woonkamer leeg aan. Gelukkig wende het steeds weer. Toen alle slingers weg waren, voelde het na een tijdje echt als een nieuw begin.

Voordat de eerste kaart weg werd gehaald, was het idee ontstaan van alle kaarten en tekeningen een foto-mozaïek te maken. Dit vergemakkelijkte het weghalen wel.  De eerste stap voor deze foto-mozaïek was na het weghalen van alle kaarten en tekeningen deze allemaal inscannen. Dat was me wel een werkje. We hadden eerder al een keer geprobeerd een schatting van alle kaarten te maken, maar dat blijft moeilijk. Het bleken er in totaal ruim 380 te zijn! Dat is meer dan 1 per dag! Wauw!
Tijdens het inscannen heb ik alle teksten van de kaarten nogmaals gelezen. Dat was emotioneel, maar ook verwarmend. De kaarten namen me mee terug naar de verschillende periodes in het voorgaande jaar. Een paar keer was het extra emotioneel, omdat inmiddels drie lieverds die op een kaartje staan zijn overleden.

Voor de foto kozen we een foto van onze eerste zomervakantie samen. We hebben er even over gedaan, maar toen we uiteindelijk afgelopen januari het eindresultaat, een op staal gedrukte foto van 80x60cm, openmaakte en voor het eerst zagen werd ik er emotioneel van. Het resultaat straalt één en al warmte en liefde uit. Een foto dat onze liefde weergeeft, in beeld gebracht met alle liefdevolle kaarten en tekeningen. Hoe mooi en bijzonder is dat? Zo hebben al onze kankerkaarten, die door de tijd heen zeer dierbaar voor ons zijn geworden, een nieuwe bestemming gekregen.

Alle post heeft onbeschrijfelijk veel voor ons betekend. Het heeft ons zoveel gegeven. Steun, kracht, energie, warmte, liefde, glimlachen, bulderende lachen en tranen van ontroering. Het sturen van een kaartje voelt vaak als een klein gebaar. Maar post ontvangen als het even tegen zit kan zo groots aanvoelen. Alle kaarten en tekeningen worden niet weggegooid. Verdeeld over meerdere stapeltjes krijgen ze een lintje en gaan ze in de kankerdoos die op zolder staat. Mijn pruik, haarband, kanker-mutsjes en andere kanker-herinneringen liggen daar al in verzameld te wachten op alle kanker-kaartjes.

Liefs Knor ♥ Toad

Bewust plaats ik nooit herkenbare foto’s van ons. Bij deze een uitzondering om het eindresultaat met jullie te kunnen delen.

Deze diashow vereist JavaScript.

4 Replies to “Creatief met Kanker-post

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *