Rustig aan doen voor gevorderden

1 okt

Er wordt me wel eens gevraagd hoe mijn dagen er met mijn lage energie- en prikkel niveau uit zien. Dit is niet makkelijk uit te leggen, omdat dit over de dagen en weken erg wisselt en kan verschillen. Wel kan ik beschrijven hoe mijn dagen na twee relatief normale, maar voor mij intense activiteiten er uit zien.

2 weken geleden hadden we in een week twee dagen met voor mij relatief drukke activiteiten. Normaal gesproken plan ik maximaal 1 drukke activiteit in de 14 dagen, liever zelfs minder. Hiermee probeer ik mijn energievoorraad niet te veel te belasten en in balans te houden. Maar soms vallen sommige dingen nu eenmaal samen en is het de kunst de energiebalans zo min mogelijk te doen pieken en dalen.

De eerste activiteit was het vieren van de verjaardag van mijn neefje op donderdagavond. De dag zelf en de woensdag ervoor heb ik geen intensieve activiteiten ondernomen en nog rustiger ritme aangehouden, om zoveel mogelijk energie te (be)sparen. Allereerst moeten we 40 minuten in de auto voordat we bij mijn neefje zijn. Met 5 volwassenen en 2 kinderen eten we, zingen we, pakken we cadeautjes uit en maken we de taart meester. Het is een avond waar ik intens van geniet met mensen die ik lief heb. Toad slaat de biertjes danwel wijntjes over en rijdt ook weer terug naar huis. Zelf ben ik hier te moe en overprikkeld voor. Weer terug thuis strijk ik neer op de bank en probeer ik de rest van de avond zo prikkelarm mogelijk te houden. Later in bed ben ik te overprikkeld om in slaap te kunnen vallen. Met de rustige radio podcast “Met het oog op morgen” kan ik deze prikkels enigszins parkeren en de rust vinden een intens dromenland te betreden.

Wanneer vrijdagochtend mijn wekker gaat voel ik me immens moe en tot weinig in staat. Ik besluit iets langer door te slapen. Om mijn dag-nacht ritme niet te veel te ontregelen, sleep ik mezelf om 10:00 uit bed voor een ontbijt. Na een slome start, hijs ik me in mijn sportkleding en vertrek naar de sportschool. Hiervoor is enige doorzettingsvermogen nodig, maar beweging is belangrijk moe of niet moe. Mocht het op de sportschool niet lukken, kan ik altijd weer terug naar huis. Gelukkig lukt het sporten met wat verlichtende aanpassingen redelijk. Weer terug thuis drink ik eerst een kop thee om bij te komen, ga ik douchen en ben ik toe aan mijn dagelijkse 1e 30 minuten rust. Soms is het soezen en doezelen, soms een krachtslaapje. De rest van de middag ben ik tot vrij weinig in staat. Ik lees wat, dool wat door de digitale wereld, kijk een serie en ruim de vaatwasser leeg. Voordat Toad thuis komt rust ik weer mijn dagelijkse 2e 30 minuten uit. Het lukt me helaas niet voor Toad te koken, wel help ik hem en schil de aardappels. Na het eten doen we samen de wekelijkse boodschappen. Om prikkels zoveel mogelijk te vermijden doe ik mijn oordoppen in. We kunnen vrij routinematig boodschappen doen en zijn gelukkig snel klaar. Daarna kijken we languit op de bank samen een rustige film en ga ik op tijd naar bed.

Nog niet volledig bijgekomen van het verjaardagsfeestje is zaterdag de 2e drukke dag. ’s Ochtends lees ik wat en rond 12:00 uur heb ik mijn eerste 30 minuten rustmoment. ‘s Middags hebben we een uitje met Toad zijn familie. Met 6 lieve personen gaan we op pad. We wandelen over een mini streekmarktje, door een mooie tuin en nuttigen een drankje met een portie bitterballen. Daarna gaan we terug naar huis voor mijn 2e middagrust. 30 minuten is nu helaas te weinig. Uiteindelijk lig ik ruim een uur op bed. ’s Avonds gaan we met dezelfde groep uiteten. Toad heeft een rustige tafel gereserveerd bij een restaurant dat we goed kennen. Bij aankomst vraag hij of de muziek boven ons tafeltje zachter mag. Om verder zoveel mogelijk prikkels te vermijden ga ik op het rustigste plekje zitten, met mijn rug naar de drukte toe, en heb ik mijn speciale party-plug oordoppen in. Deze houden de harde geluiden zo veel mogelijk tegen, maar je kunt nog wel redelijk 1-op-1 een face-to-face gesprek voeren. Na twee gangen gaan we weer terug naar huis, waar ik zwaar overprikkeld, niet te beschrijven moe en apathisch de rest van de avond doorsta.
Vroeg naar bed gaan heeft geen zin want door de overdaad aan prikkels kan ik niet slapen. Met de podcast “Met het oog op morgen” vind ik uiteindelijk iets van rust en val ik laat in de nacht eindelijk in een rusteloze slaap.

Zondagochtend bij het ontwaken ben ik hondsmoe, nog zwaar overprikkeld en in mezelf gekeerd. Ergens vind ik de energie verse sinaasappelsap te persen. Maar na het ontbijt, nog geen uur nadat ik uit bed ben gerold, gaat mijn lichtje uit. Ik ga niet slapen, maar breng bijna de hele dag met oordoppen in op de bank door. Voor het voornemen een klein ontprikkel-wandelingetje te maken is totaal geen puf of doorzettingsvermogen te vinden en wordt overgeslagen. De vaatwasser uitruimen lukt niet, omdat al servies te veel bots geluiden maakt. Wel lukt het de woonkamer te vegen en planten water te geven. Lezen veroorzaakt hoofdpijn en de spanningsboog ontbreekt. Met oordoppen in “Heel Holland bakt” kijken lukt en verder wat simpele spelletjes op de tablet met een lage lichtintensiteit. ’s Avonds komt Mama-Knor kort iets halen, bij mij kan er nog net een afwezig “hoi” en “doei” uitgebracht worden. Het is een dag waarin de vermoeidheid en overdaad aan prikkels ervoor zorgen dat ik vrij weinig kan en zwaar beperkt ben.
Zo’n dag is het voor mij letterlijk doorkomen, prikkels vermijden, uitrusten, rustig blijven, tijd nemen voor dit proces en, omdat bij deze vermoeidheid mijn coördinatie en spierkracht van slag is, niet te veel willen, omdat ik van alles laat vallen, kapot maak of gefrustreerd wordt omdat iets niet lukt.

Maandagochtend sta ik op tijd op om mijn dag en nacht ritme in toom te houden. De vermoeidheid en de overdaad aan prikkels zijn gelukkig wat verminderd. Na het ontbijt ga ik richting de sportschool om mijn week ritme te behouden, tijdens het sporten prikkels te verwerken en mijn lichaam aan het werk te zetten. Net als vrijdag worden de oefeningen verlicht. Het gaat redelijk. Na het kopje thee voor het bijkomen, douchen, 30 minuten rust en lunch, voer ik wat simpele en licht huishoudelijke taken uit, lees ik wat en lukt het, na weer 30 minuten rust, voor Toad te koken.

Dinsdagochtend is de vermoeidheid en te veelheid aan prikkels weer wat verminderd. Na het ontbijt ben ik voor een afspraak twee uur buiten de deur.  Na het bijkom kopje thee, 30 minuten rust en lunch ben ik moe en klooi ik wat aan op mijn laptop en begin ik met deze blog. Na weer 30 minuten rust lukt het me helaas niet te koken en kookt Toad.

Woensdagochtend voel ik me gelukkig weer wat beter. Mijn energie en prikkelverwerking zijn bijna weer op hetzelfde niveau als een week geleden. Ik doe met de auto wat boodschappen en na de thee, 30 minuten rust en lunch, klooi ik op een rustig tempo wat op de laptop. Na weer 30 minuten rust kook ik samen met Toad.

Donderdag heb ik weer de energie en prikkelverwerkingsvermogen van een week geleden terug. In totaal ben ik 8 dagen bezig geweest met 2 normale sociale activiteiten. Toad was op zondag ook wel wat moe, maar hij werkt 40 uur per week, is in de week ervoor een paar avonden weg geweest en op zondag is hij ook nog even op pad geweest. Het is voor Toad met name moeilijk te zien hoe snel zijn Knor moe en overprikkeld wordt. Hij probeert zo goed als mogelijk de te verwachte prikkels weg te nemen; zoals het autorijden op zich te nemen, het reserveren van een rustig tafeltje in het restaurant, te vragen of de muziek zachter kan, het avondeten bereiden op zich te nemen als dat Knor niet lukt, de emotionele baal buien op te vangen op de piek van de vermoeidheid, o.a. de geluidsprikkels in huis zo laag mogelijk te houden, Knor de ruimte te geven als ze tijdens het verwerken van de vermoeidheid en overprikkeldheid een extra onverwachte kleine prikkel haar te veel wordt en ze in een freeze en apathische toestand komt waar ze met ademen en zo rustig mogelijk te blijven weer uit probeert te komen, en zo kan ik nog wel even door gaan.

Begrijp me niet verkeerd ik/wij heb(ben) intens genoten van deze 2 dagen. Het is heerlijk bij mensen te zijn die we lief hebben en samen dingen te ondernemen. Het is fijn en belangrijk er bij te zijn. Als ik de vermoeidheid en overprikkeldheid niet voor een activiteit over heb, dan doe ik het niet. De verlaagde energieniveau na een activiteit neem ik bij activiteiten die belangrijk voor mij zijn voor lief. Deze beschrijving is puur ter illustratie wat het voor mij betekent als ik normale sociale activiteiten onderneem. Voor ons is deze snelle oververmoeidheid en overprikkeldheid tegenwoordig normaal. Iets wat er bij hoort, waar we allebei op ons eigen manier zo goed mogelijk mee omgaan en waar mogelijk proberen te vergemakkelijken en verbeteren.

Wat ik zelf nog behoorlijk moeilijk in dit verhaal vind, is dat we in beide dagen onwijs veel rekening hebben gehouden met wat ik wel en niet kan. Niet alleen Toad en ikzelf, maar ook de mensen om ons heen doen hun best hiervoor en houden met van alles en nog wat rekening. En alsnog ben ik snel moe en overprikkeld. Dat voelt als een soort falen … iedereen doet zo z’n best en houdt rekening met me en alsnog moet ik dagen bijkomen van relatief normale sociale activiteiten. Maar zoals we tegenwoordig wel vaker zeggen: Het is de realiteit van dit moment. Daar zullen we het mee moeten doen en het beste van moeten maken.

Toad kan zo lief zeggen   “Voor de zoveelste keer, maar weer rustig aan doen vandaag”.   Deze uitspraak omvat de gehele situatie en het gevoel hierin.

Liefs Knor ♥ Toad

Filmpje Jochem Myjer over moeheid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *