Eierstokken polo(pu)naise

26 apr

De vorige blog  beschrijft hoe de injecties Leuproreline langzaam mijn lichaam verlaat. De lichamelijke en hormonale veranderingen plus bijwerkingen die er tot dan toe bij kwamen kijken zijn niet altijd even leuk, maar goed te doen. Dat was een week na het plaatsen van de laatste blog wel anders.

Na een lange nasleep van de griep en twee opeenvolgende antibioticakuren om een longontsteking te voorkomen, was ik blij me eindelijk weer wat beter te voelen. Echter sinds een paar dagen had ik vage klachten en last van mijn eierstokken en het gebied daar om heen. Er  wordt me gevraagd hoe ik zo precies kan weten waar mijn eierstokken zitten. Helaas heb ik door de jaren heen al wat uitdagingen met mijn eierstokken gehad: ontsteking in/bij mijn eierstokken, zware ivf punctie waarbij er 5 keer in mijn eierstokken geprikt is, plus het verwerken van de over-stimulatie daarvan, uitschakelen van de eierstokken door de chemo, plus het ontwaken na de chemo om daarna weer in slaap gebracht te worden door de hormoontherapie. Hierdoor weet ik inmiddels goed waar mijn eierstokken zitten en hoe het voelt als er iets met ze aan de hand is. Zo kon ik Toad vrij specifiek zeggen dat ik last van mijn eierstokken had. Dit merken we dan op, het zal wel bij de uitwerking van de injecties horen. Daarna gaan we gewoon weer door met onze alledaagse dingen. Al werd ik wel steeds meer belemmerd door deze klachten.

Een paar dagen later stapte ik op zondagmorgen uit bed, om binnen twee uur met een goede dosis paracetamol er weer in te duiken. De vage pijn en last werd steeds heviger en intenser en zat met name aan de linker kant. Toad zou die middag op pad gaan, maar twijfelde of hij wel weg kon gaan. Op dat moment zag ik het probleem niet en vroeg hem niet voor mij thuis te blijven. Als het slechter zou worden zou ik hem bellen. Voor vertrek nam Toad nog rustig een kopje koffie. Ik ging even plassen. Op de wc werd de pijn plotsklaps intens heftig. Terug op bed kon ik de pijn maar moeilijk verdragen, waarop ik Toad die nog aan de koffie zat er bij geroepen heb. Ik wist me geen raad met de intense pijn dat inmiddels was uitgegroeid tot een groter gebied rondom beide eierstokken. Op de pijnschaal van 0 tot 10, zat ik op een 8-9 dat maar bleef aanhouden. Toad heeft uiteindelijk de weekend-arts en mijn moeder gebeld. Na ±45 minuten ‘zwakte’ de pijn gelukkig wat af naar 6-7, maar kwam er een behoorlijke misselijkheid bij. Mama-knor was er gelukkig snel.

Door de intense pijn zag ik geen mogelijkheid in de auto naar de doktersdienst te gaan, waardoor de weekendarts thuis langs kwam. Een blaasontsteking was snel uitgesloten en mijn blindendarm is jaren geleden al verwijderd, dus kan het probleem ook niet zijn. Gezien mijn medisch verleden (zo mooi hoe artsen dat kunnen zeggen) ging de weekendarts bellen met het ziekenhuis. Doordat ze met ex-kanker patiënten geen risico nemen en gezien mijn intense pijn, werd er al snel besloten dat ik naar de eerste hulp moest. Dus toch hop de auto in. Gewapend met een warme kruik gingen we op pad. Onderweg kreeg ik het emotioneel wat moeilijk. Al van het begin van de klachten een paar dagen eerder, had ik het idee dat mijn eierstokken door het uitwerken van de injecties wakker werden en ze dat graag willen laten weten. Voor mijn idee waren we nu op weg naar de eerste hulp met eierstokken die uit hun winterslaap ontwaakten. Ondanks de immense pijn die ik had, vond ik dat maar moeilijk te verkroppen en een rare situatie. Het autoritje was op z’n zachts gezegd geen pretje. Op de eerste hulp aangekomen zat ik er doorheen wat betreft pijn, misselijkheid en vermoeidheid. Het scheelde niet veel dat ik onderuit zou gaan. Gelukkig heeft Toad me snel op de wachtstoelen neergelegd en konden we snel de eerste hulp op.

Op een eerste hulp bed begonnen de toeters en bellen. Allereerst uitleggen wat de klachten zijn. De verpleegkundige vond het maar raar dat ik zo specifiek zei dat ik last van mijn eierstokken had. Hoe kon ik nou weten waar ze zitten? Ik ben er maar niet tegenin gegaan. Ze zijn er om uit te zoeken wat er aan de hand is en kunnen dan niet zomaar blind op het verhaal van de patiënt afgaan. Daarnaast had ik er ook niet de energie en kracht voor. Daarom infuus er in, bloed aftappen voor bloedonderzoek, bloeddruk, temperatuur, hartslag en zuurstof gehalte meten. Daarna een uur wachten op de bloeduitslagen. Ondertussen kreeg ik vocht toegediend via het infuus dat er voor zorgde dat ik zou gaan plassen, zodat ze mijn urine ook zouden kunnen testen.

Nadat ik braaf een potje vol geplast had, ging Toad op zoek naar een verpleegkundige om het in te leveren. Er werd hem gevraag op de rode knop te drukken, dan zou de verpleegkundige het komen halen. Al snel kwam een verpleegkundige het potje ophalen. Toen ontstond er enige hilariteit omtrent mijn urinemonster. Vijf minuten later kwam een tweede verpleegkundige vragen of er al een urinemonster was. Huh?!? Die hebben we net ingeleverd. De verpleegkundige zou op zoek gaan. Weer 5 minuten later kwam een derde verpleegkundige naar mijn urinemonster vragen. Kennelijk waren ze met z’n allen op zoek naar mijn urine. Op zo’n moment kan ik, ondanks de pijn, daar alleen maar de humor van inzien. Gelukkig hadden we verpleegkundigen die onze humor wel konden waarderen en gezellig meededen. Nee, we hebben het urinemonster echt niet aan de schoonmaakster meegegeven. En ja, de mannelijke verpleegkundige wilde na mijn vriendelijke verzoek zelf wel een nieuw potje vullen, als mijn urinepotje kwijt bleek te zijn. Gelukkig bleek dat het urinemonster, zoals we zelf al dachten, al lang op het laboratorium lag.

Na alle onderzoeken kwam de eerste hulp arts en voor de inmiddels vierde keer kon ik mijn verhaal herhalen. Het blijkt dat ze door mijn medische geschiedenis inderdaad voorzichtig zijn. Gelukkig bleken alle eerste onderzoeken goed te zijn. Daarop werd ik doorgestuurd naar een gynaecoloog voor verder onderzoek. De gynaecoloog kon na een inwendige echo, gelukkig al snel vertellen wat er aan de hand was. Mijn eierstokken ontwaken langzaam, doordat de injecties Leuproreline uitwerken. Dit was ook te zien aan mijn bloedwaarden. Echter bij het ontwaken zijn er in mijn geval kennelijk wat opstartproblemen. Er is waarschijnlijk een follikel gerijpt in mijn linker eierstok (normale gang van zaken bij een cyclus). Deze follikel is echter niet zoals gewoonlijk in een cyclus gesprongen (eisprong), waardoor er een cyste is ontstaan. Een cyste is gevuld met vocht en barst na verloop van tijd alsnog open. Daar kun je last van hebben of niets van voelen. Dit gebeurd geregeld bij vrouwen en hoeft niet erg te zijn. Ik heb dit zelf ook meerdere keren gehad.

Echter in dit geval is de cyste behoorlijk groot gegroeid, waardoor er veel vocht in zat. Daarnaast is er een bloeding in de cyste ontstaan. Bij het openbarsten van deze cyste is deze grote hoeveelheid vocht met bloed in mijn buik terecht gekomen. Voor het buikvlies werkt bloed als vergif, wat helse pijn en misselijkheid veroorzaakt … aha … Deze situatie komt gelukkig zelden voor, maar is dus behoorlijk pijnlijk en kan daarnaast ook gevaarlijk zijn. In sommige gevallen is er een spoed-kijkoperatie nodig. Gelukkig was in mijn geval de oorzaak goed te herleiden (uitwerken van de injecties Leuproreline) en zag de rest van mijn vrouwelijke delen er goed uit. Behalve dan dat er wel veel vocht met bloed in mijn buik zat, dat mijn buikvlies, wat inmiddels zwaar geïrriteerd was, allemaal moest gaan verwerken. Iets dat helaas niet zo snel gaat en waarbij je rust moet houden. Het goede nieuws was dat de klachten steeds minder zouden worden. Het slechte nieuws was dat het herstel wel 2 weken kan duren of langer, tot een eerst volgende menstruatie. Het is echter de vraag in hoeverre mijn eierstokken zullen ontwaken en of er ook daadwerkelijk een ‘normale cyclus’ op gang komt. Want ik moet nog steeds dagelijks Tamoxifen (anti-hormoon pil) slikken, die de werking van mijn eierstokken tegen gaan. Dus we hebben geen idee wat mijn eierstokken precies gaan doen en wat dat met zich mee zal brengen. We kunnen alleen maar afwachten en rustig aan doen.

Ondanks dat mijn voorgevoel klopte en ik met ontwakende eierstokken naar de spoedeisende hulp gestuurd ben, was het dus wel noodzakelijk in het ziekenhuis gecontroleerd te zijn. Want het knappen van een grote cyste met bloed kan kennelijk gevaarlijk zijn. Echter had ik een geluk bij een ongeluk en mochten we, 5 uur nadat we op de eerste hulp aan kwamen, terug naar huis. Gelukkig met zware pijnstillers, die Mama-Knor in een ander ziekenhuis apotheek moest ophalen omdat de apotheek in mijn ziekenhuis op zondag gesloten is. En daarnaast kreeg ik bed dan wel bank rust opgelegd.

 

We zijn nu vier weken verder. De eerste twee weken heb ik veel pijn gehad en moest ik heel rustig aan doen. Leuk als je net voor die week een weekje Waddeneiland geboekt heb om lekker uit te waaien… not. Gelukkig kon ik tussen het rustig aan doen en pijn verbijten door wel af en toe (zonder trappen) achter op de tandem bij Toad, zodat ik er af en toe wel even uit kon.
De derde week merkte ik gelukkig dat de pijn en ongemakken minder werden. Maar nog steeds moest ik geen gekke dingen doen. Een uurtje wandelen met de buurvrouw, legde me zo weer een tijdje lam. Nu we vier weken verder zijn kan ik gelukkig wel zeggen dat deze klachten zo goed als voorbij zijn. Eindelijk.

Nu is het weer de uitdaging mijn eigen ritme en activiteiten op te pakken wat inmiddels weer helemaal op z’n gat ligt. We kunnen weer van voor af aan beginnen. Dus eerst weer de gang naar de sportschool, waar ik inmiddels al lange tijd niet meer geweest was en wat ik weer langzaam moet gaan opbouwen. En daarna(ast) weer mijn andere activiteiten oppakken en opbouwen.

Ondertussen is het de vraag hoe erg in de war mijn eierstokken zijn danwel zullen blijven. Ontwaken ze steeds een beetje meer? Of blijven ze in een soort van sluimerstand. Iets wat allebei waarschijnlijk ook weer z’n bijkomende uitdagingen zal geven. Het is onbekend hoe het zal gaan verlopen, we hebben er dus weer een extra uitdaging bij.

Wat tijdens het hele gebeuren heel lief en fijn was, was de rol van onze rode kat Dokter Tosti (jep, zo heet hij echt. We hebben ook een grijze kat Professor Kliko). Dokter Tosti, wij mogen Tosti zeggen, komt geregeld bij me liggen als ik pijn heb of te lang ben doorgegaan en totaal uitgeput of overprikkeld moet rusten. Hij zorgt er voor dat ik dan ook echt rustig aan doe, door letterlijk boven op de plek te gaan liggen waar ik last van heb. Geen idee hoe hij het doet, maar hij heeft er talent voor. Zo wilde hij na de borstamputatie- en borstreconstructie-operatie steeds op mijn borstkas liggen, lag hij tijdens de ivf procedure regelmatig op mijn buik en als ik (van vermoeidheid) languit volledige rust moet houden komt hij op mijn borst-hals liggen met zijn neusje tot aan mijn neus waardoor ik niets meer kan. Tosti zorgde ook deze keer weer goed voor me. Die zondagochtend ging hij op de linkerkant van mijn buik liggen. Later na het plassen en de intense pijn begon, ging hij over mijn hele onderbuik liggen. Zo lief ♥. Het grappige is dat de druk van Tosti (5 kg schoon aan de haak) juist heel fijn was en de pijn en ongemak iets dragelijker maakte. Toen de weekendarts kwam bleef Dokter Tosti eerst gewoon liggen. En bij het lichamelijke onderzoek week hij niet van mijn zijde en hield alles goed in de gaten. Hij heet dus niet voor niets Dokter Tosti 🙂

Bij de weekendarts had ik aangegeven dat het voelde alsof mijn eierstokken ontwaakten en dat niet onopgemerkt deden, door een soort van polonaise te lopen. Toad noemde dit later gezien de pijn dan wel de eierstokken polo-pu-naise, waarmee de tietel van an deze blog al snel gekozen was.

Liefs Knor ♥ Toad

Deze diashow vereist JavaScript.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *